De kerstperiode is al lang voorbij. En dat is meteen de eerste vervelende eigenschap van februari. Nu is het gewoon winter, zonder charme. Er is geen enkele reden om te vieren. Er is zelfs geen geld meer voor een troostcadeautje voor jezelf, want alles is uitgegeven aan kerstcadeaus. Het liefst zouden we heel februari ergens op een tropisch eiland onder een palmboom willen doorbrengen – wacht, dat geldt voor alle maanden. Maar toch, dit moet gewoon zo snel mogelijk voorbij zijn.

Regen. Alleen maar regen. Zelfs geen sneeuw. Dan zou je tenminste nog kunnen zeggen: we gaan in de sneeuw spelen. Maar neen, enkel regen. Dag, na dag, na dag, na dag. En net als je denkt dat het opklaart, verschijnt de volgende donderwolk aan de hemel. Liefst op het moment dat je op je fiets zit, ver weg van iets -gelijk wat- om onder te schuilen. Je haar ziet eruit alsof je een week niet gedoucht hebt. Je jeans plakt aan je benen, en ook je onderbroek schuurt de hele dag, waardoor elegant wandelen niet voor vandaag zal zijn. Bye, bye, poging om er in deze troosteloze periode lentefris uit te zien.

Kou. Als gevolg van de regen, weliswaar. Want aan de temperatuur zal het niet liggen. Maar de combinatie van natte handen op de fiets en koude wind is nog altijd geen aanrader. Het doet eigenlijk gewoon pijn. En dan zwijg ik nog over je oren, die na elke fietsrit voelen alsof ze eraf gaan vallen. Auw. Op tijd komen wordt ook een probleem. Want je handschoenen moeten aan, uit, aan, uit, half aan, uit. Hetzelfde geldt voor je sjaal en de rits van je jas.

Valentijn. Rotfeest. Hypocriet gedoe. Maar oké, een bloemetje mag altijd. En als het echt moet, offer ik mij wel op om mee iets te gaan eten. Anders heeft de babysit, ocharme, geen inkomsten die dag. Voor haar is het tenslotte ook februari.

Zoals je kan lezen eist het chronisch gebrek aan licht zijn tol. Mensen zijn chagrijnig. En mensen worden ook chagrijnig, van de andere chagrijnige mensen. Mensen worden zelfs chargrijnig van het woord ‘chagrijnig’, want het klinkt zo… chargijnig. Misschien moeten we wel collectieve werk-je-frustraties-uit-op-een-botsbal-sessies organiseren. En de energie die daardoor vrijkomt omzetten in elektriciteit, waardoor we toch tenminste nog iets productiefs doen. Er zonlicht mee nabootsen, bijvoorbeeld. Want wanneer komt dat verdomde zomeruur terug?

FacebookTwitterPinterestLinkedInShare