Het zou een leuke avond worden. Etentje, concertje, daarna nog op café. Ze hadden er de hele week naar uitgekeken.

Het zou een spannende avond worden. De avond van hun dood. Dat wisten ze op voorhand. Maar hun boodschap zou aankomen, daar in Parijs. Hun aanhangers zouden trots op hen zijn.

Hier staan ze dan. Leeftijdsgenoten. Fysiek inwisselbaar, maar mijlenver uit elkaar. Oog in oog op een rockconcert. Ze lusten beiden geen spruitjes en houden van vanille-ijs. Ze maken allebei wel eens ruzie met hun broer, en maken het dan ook even snel weer goed. En nu staan ze hier. Het enige dat het scheidt is de loop van een Kalasjnikov. Een fractie van een seconde, maar naar hun gevoel een uur.

De ene dacht morgen een kater te hebben. De andere verwachtte er morgen niet meer te zijn. Op dezelfde avond. Op dezelfde plaats. Om een punt te maken, dat ons als westerlingen totaal onduidelijk blijft. Totaal zinloos. Is er iets dat wij niet begrijpen? Ongetwijfeld. Is er iets dat zij niet begrijpen? Zeker weten. Waar is de taal die ons verbindt?

#parisattacks  #bataclan

FacebookTwitterPinterestLinkedInShare