Bonkerop.

Klare taal. In teksten en ideeën.

Maand: oktober 2015

Bevallen met de slappe lach.

Bevallen met de slappe lach. Ik heb het nog niemand weten doen. Als het van de Vlaamse Vereniging voor Vroedvrouwen afhangt, wordt er binnenkort heel wat gelachen in de verloskamer. In plaats van een epidurale verdoving, zou je ook kunnen kiezen voor lachgas. Heerlijk toch? Niet dat je daarvan per sé in je broek doet van het lachen – hoewel het op een druppeltje meer of minder vetzakkerij toch ook niet meer aan komt in een verloskamer – maar het kan wel…. Lees het volledige artikel op mamabaas.be .

 

 

FacebookTwitterPinterestLinkedInShare

Nick. Nickske. Nikske.

Nick. Het zesde jaar moderne talen fietste hij vlotjes door. Populaire jongen, vriendinnetje aan elke vinger. Klaar voor het volwassen leven vertrok hij in oktober op kot. Hij kon dat wel aan. Dat hij kon studeren, daar ging iedereen van uit. Hij zou dat appeltje wel even schillen. Het leven lachte hem toe. Binnen vijf jaar zou hij klaargestoomd zijn. Hij zou behoren tot de  intellectuele elite. Of het hem zou lukken, daar was geen twijfel over. Zijn broer had het toch ook gehaald? En die kwam ‘maar’ uit de humane wetenschappen. Hij had alle kansen gekregen, hij moest ze enkel grijpen.  Ons Nickske. Zoals zijn oma hem liefdevol noemt. Ze kent hem goed. Te goed. Eén blik van haar, en zijn hart verschrompelt in zijn stoere bast. Ze weet het. Ze voelt het. Nikske, niet meer in staat om één bladzijde te blokken. Het licht is uit, de fut is op. De woorden van de cursus dansen door zijn hoofd. Een regendans tussen de tranen.
Nav artikel ‘1 op 5 studenten heeft kans op depressie’, Sarah Vankersschaever, www.standaard.be, 23/10.2015

FacebookTwitterPinterestLinkedInShare

Zo dichtbij.

Zo dicht bij een nieuw begin. A teardrop away van de weg naar het Verenigd Koninkrijk. In gedachten was ze er al, die fatale nacht. In haar hoofd danste ze door een naar koekjes geurende keuken, terwijl haar kinderen met hun autootjes aan het spelen waren. Manlief stak de sleutel in het slot en kwam binnen in een warm, gezellig huis. Hij had voor boekhouder gestudeerd, en was zich nu aan het bijscholen om ook hier in Londen mensen te kunnen begeleiden in de opstart van hun bedrijf. Zij gaf Engelse les aan kinderen van vluchtelingen. Door haar eigen ervaring kon ze de noden van de kinderen erg goed inschatten. En ze was een perfecte tolk voor wie net aankwam.

Zo had het moeten zijn. Zo had zij het gepland. De reis was moeizaam verlopen. De vrachtwagen te vol, het bootje te klein. Maar ze hadden het gehaald tot in Calais. Nog een laatste eindspurt. Morgen zouden ze de oversteek maken. Alles was voorbereid. Op alles waren ze voorzien. Op alles. Behalve op die ene vrachtwagen die haar genadeloos van de weg reed. Haar leven kon eindelijk bijna beginnen, maar eindigde met een smak op het koude wegdek. Ver weg van huis. Ver weg van waar ze ooit wou zijn.

 

FacebookTwitterPinterestLinkedInShare

© 2019 Bonkerop.

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑